Работам во рудникот Саса, и платата ми е добра за овие краишта. Се трудам, вложувам напор, но сепак парите што ги заработувам често не остануваат дома. Кога ќе одам низ градот, казината и кладилниците се насекаде. Лесно се влегува, а потешко е да се излезе без нешто да се остави таму. Не можам да се спречам од искушението.
Секој ден, кога ќе го земам својот труд, мислам дека овој пат ќе ги чувам парите за семејството. Но, многу често завршуваат таму, кај коцката.
Сопругата гледа и се гуши во тагата. Ги гледам нејзините очи и знам дека разочарувањето е големо. Не е лесно да се објасни зошто парите секогаш исчезнуваат. Децата прашуваат за ситни нешта, играчки или слатки, и понекогаш не можам да им го дадам она што го заслужуваат. Се чувствувам виновно и како татко и како човек.
Понекогаш се обидувам да се одвојам од казината, да не помислувам на коцка, но тоа е како да се борам со сопствените раце. Искушението е секој ден. Знам дека со секој изгубен ден и секој изгубен денар, семејството чувствува последици. И тоа ме боли, повеќе од било што друго.
Проблемите дома се зголемуваат. Сопругата се нервира, се расправаме, а децата чувствуваат стрес. Јас се чувствувам заробено во овој круг.
Мислам на иднината. Како ќе го научам синот и ќерката дека парите се за семејството, ако јас сам не можам да се контролирам? Често фантазирам дека би можел да ги вратам сите изгубени денари, да ги поправам работите дома и да донесам мир. Но реалноста е сурова, и не е така лесно.
Мислам дека морам да побарам помош, не само за себе, туку и за семејството. Понекогаш е потребно да се признае проблемот, пред да биде предоцна.
Сакам да верувам дека со трпение, волја и поддршка од блиските, ќе можам да ја променам ситуацијата. Секој ден е нова шанса, но знам дека треба да бидам силен и да не дозволам коцката да ме порази уште еднаш.
