Јас сум Марија, родена и воспитана во Крива Паланка, и со тага го гледам тоа што се случува со нашата река. Крива Река некогаш беше срцето на нашиот град — чиста, свежа и животодавна. Децата се капеа тука, семејствата доаѓаа за пикник, а рибата што ја фаќавме беше дел од нашата гордост.
Сега, сето тоа е минато. По хаваријата во рудникот Тораница, водата е полна со олово, цијаниди и други тешки метали. Реката што некогаш не освежуваше, сега е токсична. Не можеме да ја користиме за земјоделие, не можеме да се приближиме до неа без страв за здравјето.
Гледам како се уништува сè што ни значеше. Не сум овде за да тужам или да се лутам на одредени луѓе, но не можеме повеќе да гледаме молчење и одлагање. Состојбата е сериозна и бара итни мерки.
Ние, граѓаните на Крива Паланка, заслужуваме река што ќе биде чиста, што ќе биде наш извор на живот, а не опасност. Време е да се преземе нешто вистинско, итно и одговорно, пред да биде предоцна.
